آکواپونیک یعنی پرورش ماهی های خوراکی در کنار رشد سبزیجات و گیاهان بدون خاک. ممکن است شما نمونه هایی از این روش چرخه ای برای رشد مواد غذایی را در برخی از پروژه های تولید برجسته دیده باشید. آکواپونیک نمونه کاملی از یک ماشین زنده است: مجموعه ای خودکفا از گیاهان و حیوانات که همچون اکوسیستم عمل می کند و غذای انسان را بدون ایجاد مواد زاید یا آلودگی تولید می نماید.

اگر تابستان امسال قصد دارید داشتن یک آکواپونیک به جای یک باغ سبزی در حیاط خلوت خود را امتحان کنید، این راهنما می تواند کلیات اطلاعاتی را که شما برای شروع نیاز دارید در اختیارتان قرار دهد. آکواپونیک کمی پیچیده تر از یک باغ سبزیجات معمولی است، اما هر کسی که با اندکی عزم و ابتکار مکانیکی می تواند آن را بسازد. اگر احساس ترس دارید، پیشنهاد می کنیم قبل از سیستمی با مقیاس بزرگ از مقیاس های کوچک تر که می تواند تغذیه خانواده تان را تامین کند شروع کنید و سپس اصلاحات لازم را انجام و آن را در حد تامین تغذیه محله تان گسترش دهید!

اجزای اصلی

هر سیستم آکواپونیک شامل اجزای ذکر شده در زیر است. گزینه های زیادی برای افزودن به این موارد وجود دارد و افراد بسته به شرایط و اهداف خاص سیستم آکواپونیک خود را سفارشی می سازند. به عنوان مثال، اکثر مردم در هوای سرد تصمیم می گیرند سیستم آکواپونیک شان را در یک گلخانه بسازند تا آن را در تمام طول سال داشته باشند.

مخزن

به صورت تئوری، یک سیستم آکواپونیک به خوبی تنظیم شده، می تواند یک پوند ماهی در هر گالن آب را پشتیبانی کند. با این حال، هنگام شروع، بهتر است یک ماهی برای هر 10 گالن آب در نظر بگیرید تا اطمینان حاصل شود که سیستم از تعادل خارج نخواهد شد (به علاوه ماهی ها فضای بیشتری برای شنا خواهند داشت).

اکثرا افرادی که سیستم آکواپونیک شان را به دست خود می سازند، آن را با یک بشکه 55 گالنی یا یک جعبه مربع 225 گالنی شروع می کنند؛ دو اندازه استاندارد از مخازن مواد غذایی که به راحتی از صنایع غذایی قابل بازیافت است (فقط اطمینان حاصل کنید که این مخازن برای نگهداری موادی غیر سمی مانند سس سویا مورد استفاده قرار گرفته باشند، مخازن مواد سمی ممکن است در صورت شسته شدن نیز هنوز حاوی برخی سموم باشند).

بستر رشد

سبزیجات شما، به نوع خاصی از ظروف مقاوم در برابر آب نیاز دارند تا بتوانند در محیطی بدون خاک رشد کنند. ابزار زیادی برای این منظور در دسترس است. ساده ترین راه این است که جعبه های چوبی کم عمقی (با عمق 6 تا 10 اینچ) درست کنید، درست مانند بسترهای معمولی برای سبزیجات، و با خط کش آنها را خط کشی نمایید.

سپس هر بستر با یک محیط رشد بی جان مانند پرلیت (که فوق العاده سبک است و موجب سهولت در حمل و نقل محیط کشت می شود) و یا ماسه مرغوب تامین شده از چشم اندازهای محلی (ارزان، اما سنگین) پر می شود. الیاف کاکائو از محبوبترین و پرطرفدارترین محیط های رشد است و اغلب به خاطر توانایی خود برای حفظ هوا و رطوبت به طور همزمان توسط متخصصان مورد استفاده قرار می گیرد. در حقیقت مخلوطی از قطعات مساوی از سه محصول یک فرمول عالی برای تلاش در این زمینه خواهد بود.

پمپ ها و سخت افزار

شگفتی آکواپونیک ها در این است که در آنها گیاهان (همراه با محیط کشت شان) مواد زائد حاصل از مخزن ماهی را فیلتر می کنند، و این امر به آنها امکان رشد، بدون افزودن هیچ گونه آب تازه ای را می دهد، در حالی که مواد مغذی موجود در فاضلاب، می تواند کودی عالی برای بسیاری از گیاهان و سبزیجات باشد. بنابراین، یک پمپ برای گردش آب بین دو جز سیستم آکواپونیک (بستر رشد گیاهان و مخزن ماهی ها) لازم است. اگر شما تصمیم به نصب یک پمپ خورشیدی داشته باشید، سیستم آکواپونیک شما یک سیستم کاملا خودکفا خواهد شد.

جایی که در ساخت یک سیستم آکواپونیک ممکن است با مشکل مواجه شوید نصب همین پمپ ها و لوله کشی هاست؛ اگر در لوله کشی و مهارت های الکتریکی سررشته ای ندارید، بهتر است برای کاهش میزان خطاها تان از یک دوست وارد در این زمینه کمک بگیرید. پمپ می تواند آب را از بسترهای بزرگ رشد جمع آوری کند و آن را به مخزن بازگرداند (اگر بستر های رشد زیر مخزن هستند)، و یا می توان پمپ را در انتهای مخزن قرار داد و برای انتشار آب بر روی سطح بستر های رشد (اگر آنها بالاتر از سطح مخزن هستند) به کار بست.

بسترهای رشد خود به شبکه ای از لوله های پی وی سی روی سطح نیاز دارند تا آبی را که از مخزن ماهی پمپ می شود در سراسر محیط کشت توزیع نمایند. با مته 4/1 اینچی در هر 6 اینچ روی لوله حفره ای ایجاد کنید و ساختار بسترها را با چندین لوله موازی، هر کدام حدود 12 اینچ از هم جدا کنید. می توانید گیاه را در هر یک از  حفره های کوچک ایجاد شده در لوله پی وی سی بگذارید.

همچنین به یک قطعه سخت افزاری کاملا ضروری برای ساخت سیستم آکواپونیک نیاز دارید: یک آئراتور برای تأمین اکسیژن کافی برای ماهی ها.

ماهی ها

ماهی های تیلاپیا تا به حال شایع ترین گونه های مورد استفاده در سیستم های آبزی پروری کوچک بوده اند. با این حال، آنها یک گونه گرمسیری هستند و به دمای آبی بین 70 تا 90 درجه نیاز دارند تا زنده بمانند و به سرعت رشد کنند. آنها برای تحمل تراکم ذخیره سازی بالا و شرایط آب کمتر از حد مطلوب به کار می روند، به علاوه آنها نرخ رشد شگفتی دارند و در عرض 6 تا 8 ماه رسیدگی به اندازه یک پوند می رسند. بنابراین در آب و هوای معتدل، اگر شما در ماه مه ماهی آزاد را در مخزن ذخیره کنید، در ماه اکتبر “محصول” را برداشت خواهید کرد.

گربه ماهی نیز با سیستم های آبزی پروری با چگالی بالا بسیار سازگار می باشد و اگر چه در آب گرم رشد می کند اما هیچ مشکلی با فصل زمستان و سردترین آب و هواها ندارد. پرنده زرد سومین گونه ی رایج در سیستم های آکواپونیک می باشد و دارای این مزیت است که توانایی رشد در آب های سرد تر را دارد.

گیاهان

برخی از گیاهان خوراکی در یک سیستم آکواپونیک، از سایرین بهتر رشد می کنند. اساسا هر چیزی از جمله برگ کاهو، کلم بروکلی، آلوئه ورا، اسفناج، ریحان، کرفس و غیره را می توان از سیستم آکواپونیک برداشت کرد، این گیاهان به مواد مغذی موجود در آب ماهی بسیار خوب پاسخ می دهد و معمولا بدون اضافه کردن مکمل های غذایی رشد می کنند. همچنین ممکن است بسترهای کشت آکواپونیک ها برای رشد میوه هایی مانند زغال اخته، توت فرنگی، تمشک و غیره، و همچنین سبزیجاتی چون گوجه فرنگی، خیار و کدو سبز به کار روند، اما معمولا رشد این گیاهان نیاز به دادن کودهای ممتاز خواهد داشت.

تنظیم اجزا با هم

برای تنظیم سیستم آکواپونیک تان به یک فضای صاف و آفتابی نیاز دارید. اگر آن را در داخل یک گلخانه قرار نمی دهید، ساخت آن را در اوایل بهار انجام دهید، می توانید ماهی ها را به محض رسیدن دمای آب به 70 درجه در مخزن بگنجانید. ابتدا ماهی های آزاد را در مخزن ذخیره کنید و همزمان، شروع به کاشت نهال ها در خاک محیط کشت نمایید. زمانی که نهال ها به اندازه کافی برای پیوند بزرگ شدند، ماهی ها باید به اندازه کافی فضولات برای رشد گیاهان در بسترهای رشد تولید کرده باشند.

مدیریت و تنظیم دقیق

آئراتور باید در 24 ساعت روز و 7 روز هفته برای تولید اکسیژن مورد نیاز ماهی ها روشن بماند. پمپی که آب را از مخزن به بستر های رشد منتقل می کند باید بر روی یک تایمر باشد که برای مدت کوتاهی، چندین بار در روز روشن شود. شما باید فرکانس و طول مدت آبیاری را آزمایش کنید: هدف این است که پمپ تا جایی کار کند که آب تمیز برای حفظ ماهی ها را فراهم نماید، اما از طرفی شما باید آن را برای جلوگیری از بیش از حد مرطوب شدن محیط کشت محدود کنید.

ماهی ها به طور معمول به اندازه غذا تغذیه می کنند، آنها می توانند سه بار در روز به مدت 20 دقیقه غذا مصرف کنند. فیدرهای (خوراک دهنده ها) اتوماتیک و بسیاری از اجزای اختیاری دیگری وجود دارند که میتوانند سیستم را به سیستمی موثر و خودکار تبدیل کنند که می تواند پروسه تغذیه را بسیار ساده تر کند. نکته کلیدی این است که در آغاز کار از مقیاس کوچک و ساده شروع کنید و سیستم را با پر کردن بیش از حد ماهی تحت فشار جلو نبرید. تغذیه بیش از حد ماهی ساده ترین اشتباه است و به سرعت باعث افت کیفیت آب سیستم می شود. هنگامی که شما یک سیستم ساده ای داشته باشید که با رویه ای ثابت برای شما کار می کند، با گسترش سیستم خود، می توانید به موفقیت دست یابید.